Dzisiaj będzie chyba najkrótszy wpis na tym blogu, ale za to z bardzo długim materiałem wideo. Linda Silverman (pani zajmująca się edukacją zdolnych dzieci) opowiada dlaczego dzieciom zdolnym przydałoby się szczególne wsparcie i dlaczego oczekiwanie, że jakoś sobie poradzą w typowej szkole jest błędem.

Dzisiaj chciałem się z Wami podzielić małym zadaniem z matematyki, które nie jest może bardzo trudne i jego rozwiązanie nie zajęło mi zbyt wiele czasu, ale które spodobało mi się bardzo. Zadanie pochodzi z ostatniego rozdziału pakietu edukacyjnego Beast Academy, który już nie raz i nie dwa polecałem na tym blogu.

O pakiecie Beast Academy pisałem już nie raz i nadal go bardzo polecam. Od jakiegoś czasu jednak używam również innych narzędzi wokół tego pakietu od Art of Problem Solving i te również sobie chwalę. Jednym z nich (darmowym) jest mini-gra All Ten, którą mogę polecić w dość szerokim zakresie wiekowym (od pierwszej do piątej-szóstej klasy szkoły podstawowej).

Od kilkanastu lat prowadzę zajęcia w szkołach, głównie w XIV Liceum im. Polonii Belgijskiej we Wrocławiu, a od kilku lat zajęcia na uczelni, w Instytucie Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego. W kwestii nauczania jestem raczej tradycjonalistą i sala szkolna, wykładowa czy ćwiczeniowa nie kojarzy mi się źle: uważam, że spotykanie się twarzą w twarz z uczniami i studentami, chociaż ma pewien koszt, zarówno dla studentów jak i prowadzącego, jest zazwyczaj optymalne z punktu widzenia procesu edukacyjnego. Negatywne skutki COVID-19 i blokady szkół są, moim zdaniem, widoczne do dzisiaj. W ostatnim roku zgodziłem się jednak prowadzić grupowe zajęcia online i zauważyłem pewne nieoczywiste zalety tych zajęć. Do tego stopnia, że w niektóre zajęcia włączyłem moje dzieci. W tym wpisie podzielę się moimi obserwacjami o tym dla kogo takie zajęcia mogą być dobre.

Na tym blogu oraz w mojej książce systematycznie namawiam rodziców, żeby pracowali ze swoimi dziećmi sami, a nie tylko liczyli na szkołę. Bardzo mocno w to wierzę. Do tego stopnia, że ułatwiam tym rodzicom zadanie publikując dużo darmowych materiałów dydaktycznych. Ale ile tak naprawdę trzeba popracować z dzieckiem, żeby zobaczyć spektakularne efekty? W tym wpisie, na swoim przykładzie (i na przykładzie dwóch zadań, mam nadzieję, że ciekawych) będę argumentował, że żeby zobaczyć solidne efekty wystarczy niecałe 200 godzin, a żeby osiągnąć efekty spektakularne – około 400 godzin pracy 1:1.

Każdy potrzebuje kiedyś odpocząć. Szczególnie rodzic, który poważnie traktuje wychowanie i edukację swoich dzieci. Jakimś sposobem jest włączyć dziecku rozsądnie dobrany film animowany (kilka polecanek dałem tutaj), ale nie zawsze jest to dobre wyjście. Dziecko może mieć już dość czasu przed ekranem, a rodzic może chciałby odpocząć gdzieś indziej niż tylko w domu. A co gdyby rodzice chcieliby wyjść na przykład razem do kina? Tak bez dzieci? Jakimś rozwiązaniem jest zostawić dziecko pod opieką dziadków lub wynająć kogoś do opieki w domu. Dla niektórych rodziców tego typu rozwiązania są łatwo dostępne i mogą z nich korzystać w zasadzie kiedy potrzebują. Nie wszyscy mają jednak takie szczęście i być może właśnie dla nich korzystne okażą się sale sabaw Fikołki.

Miesiąc temu odbył się obóz naukowy w miejscowości Krzyżowa, na który jak co roku zabraliśmy dużą grupę uczniów z XIV LO i III LO we Wrocławiu. Takie obozy odbywają się kilka razy w roku (można je robić częściej i łatwiej, gdy jest jakiś sensowny projekt taki jak MAP), a ja zwykle jadę na jeden z nich. Byłem częścią kadry tego obozu i w tym wpisie opisuję jak wyglądają takie obozy zarówno z perspektywy ucznia jak i kadrowicza.

Microsoft Paint to narzędzie kultowe. Dzieci w edukacji wczesnoszkolnej na informatyce do dzisiaj (moim zdaniem całkiem słusznie) na tym właśnie narzędziu (lub jego klonach) uczą się obsługi komputera. Zresztą, prawdopodobnie do tego właśnie tak naprawdę to narzędzie zostało stworzone (podobnie jak pasjans). Wokół właśnie tego narzędzia powstała niedawno gra logiczna Miss Paint. Dawno nie widziałem gry, która tak bardzo mi się spodobała. A co ważniejsze: wiek gracza nie gra tutaj aż takiej dużej roli, a wspólne rozwiązywanie poziomów z dziećmi może sprawić dużą przyjemność (tak było w moim przypadku).

Jakiś czas temu natknąłem się na bardzo ciekawą analizę dotyczącą różnic w wynikach egzaminu ósmoklasisty z matematyki dla uczniów uczęszczających do szkół w miejscowościach o różnej wielkości. Ta analiza to było coś więcej niż typowe w miastach wyniki są wyższe i widać było od razu, że autor zna się na statystyce o wiele bardziej niż losowi publicyści. Kiedy więc po raz kolejny trafiłem na wpisy o tym na LinkedIn oraz dostałem kilka komentarzy o różnicach w progach między okręgami w zDolnym Ślązaku z informatyki, wiedziałem, że powinienem też coś o tym napisać.

Podczas zajęć w przedszkolu wymyślałem dla dzieci różnego rodzaju gry i zabawy. Niektóre z nich szczególnie przypadły dzieciom do gustu i nadawały się nie tylko w grupie przedszkolnej, ale również u starszych dzieci. Jedną z takich gier jest gra w giełdę, która zawsze wywoływała duże emocje.